ธเนศ วิจิตเกษมกิจ (ป๋อม)

บริษัท คาราทิสส์ จำกัด
กรรมการผู้จัดการ


          นิทาน ABC ตอนที่1 กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีชายหนุ่มนักผจญภัยที่ชอบเดินทางไปยังประเทศต่างๆ เพื่อเรียนรู้ ศึกษา สิ่งต่างๆในประเทศนั้นๆ ระหว่างการเดินทางชายหนุ่มก็ได้ยินเรื่องราวมากมายจากชาวเมืองหลายประเทศที่กล่าวขานถึงอาณาจักรแห่งหนึ่งที่ประชาชนมีแต่รอยยิ้มแห่งความสุข มีแต่การให้ มีสาระบนความไร้สาระ อีกทั้งอาณาจักรแห่งนี้ยังรวบรวมคนที่มีความสามารถและแหล่งรวมความรู้จากหลากหลายอาชีพเข้าด้วยกัน จนมีคำกล่าวว่าการได้เข้ามาอยู่ในอาณาจักรนี้จะทำให้คุณฉลาดขึ้น อาณาจักรแห่งนี้มีชื่อว่า ABC อาณาจักร ABC เป็นประเทศที่ประกอบด้วย 10 หัวเมือง ซึ่งถูกปกครองโดย 2 ประธานาธิบดีที่ประชาชนเรียกชื่อแทนว่า “คนที่คุณก็รู้ว่าใคร” ประธานาธิบดีทั้ง 2 ดูแลประเทศอย่างใกล้ชิดโดยใช้หลัก “ความรักและความเอาใจใส่” จึงทำให้อาณาจักรแห่งนี้รุ่งเรืองและมีชื่อเสียงกระจายไปยังประเทศต่างๆ นอกจากนี้ยังมีโฆษกประจำประเทศเป็นหนุ่มใหญ่ ผิวสีน้ำผึ้ง และมีเสียงที่ทรงพลัง คอยสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับประชาชนทุกคนได้มีความสุขกัน เมื่อชายหนุ่มนักผจญภัยได้ยินเสียงรำ่ลือของอาณาจักร ABC จึงตัดสินใจเดินทางไปพิสูจน์ความจริงตามที่ได้ยินมา แต่เมื่อเดินทางมาถึงกลับพบว่าการเข้าไปในประเทศแห่งนี้นั้นยากแสนสาหัส ผู้ที่จะผ่านประตูเมืองไปได้นั้นจะต้องมีจดหมายรับรองจากพลเมืองที่เคยอาศัยอยู่ในประเทศนี้ นอกจากนี้จะต้องเขียนบันทึกการเดินทางของตนเองในอดีตจนถึงอีก 10 ปีข้างหน้า ซึ่งก็ยังไม่มีการรับประกันใดๆทั้งสิ้นว่าจะสามารถผ่านเข้าไปในอาณาจักรแห่งนี้ได้ เมื่อชายหนุ่มนักผจญภัยได้ยินดังนั้นจึงเดินเข้าไปในป่าสนด้านข้างของเมือง ไปเตะกระสอบทราย (ยืมมุกแป๊ก) แล้วเดินกลับมาแจ้งเจ้าหน้าที่หน้าประตูเมืองว่า ข้าจะไปตามหาสิ่งของเหล่านั้นแล้วนำกลับมาอีกครั้ง บ่ายวันหนึ่งที่อากาศร้อนอบอ้าว ชายหนุ่มผู้นั้นได้เดินทางกลับมาที่ประตูเมืองของอาณาจักร ABC พร้อมกับสิ่งของดังกล่าวอีกครั้ง เจ้าหน้าที่หญิงตัวเล็กสวมแว่นตา ร่างท้วมดูแข็งแรงอย่างมีสุขภาพค่อยๆเปิดอ่านบันทึกของเขาทีละแผ่น ทีละแผ่น อย่างรอบคอบ เขาครุ่นคิดไปต่างๆนาๆว่าถ้าไม่สามารถผ่านเข้าไปได้แล้วจะทำอย่างไรต่อไป ไปเตะกระสอบทรายต่อดีไหม หรือ มอมเจ้าหน้าที่หญิงแล้วฝ่าด่านเข้าไปดีไหม ปึง!!!!! เสียงประทับตราอนุญาติผ่านเข้าเมืองได้ดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มและเสียงอันไพเราะของเจ้าหน้าที่หญิงว่า ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักร ABC ค่ะ ชายหนุ่มนักผจญภัยเดินผ่านประตูเมืองไปอย่างมีความสุขปนความตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะได้พบเจอในการเดินทางครั้งนี้ เขาเดินตามทางไปจนถึงห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กแห่งหนึ่งที่มีรูปภาพทั้งหมด 10 รูป แปะไว้อยู่รอบห้อง เขาค่อยๆเดินดูรูปทั้งหมดอย่างใจเย็นแต่มีเพียงแค่ 1 รูป ที่ทำให้เดินกลับไปดูซ้ำแล้วซำ้อีก มันเป็นภาพรูปทรงเรขาคณิตหลากรูปแบบหลายชิ้นวางเรียงต่อกันอย่างไม่มีแบบแผน แต่สำหรับเขามันช่างเป็นภาพศิลปะที่งดงามยิ่งนักจนทำให้เขาอยากไปพบกับผู้เขียนภาพชิ้นนี้ ระหว่างนั้นก็มีพนักงานดูแลห้องศิลปะแห่งนี้เดินเข้ามา หนุ่มนักผจญภัยจึงเข้าไปถามเรื่องเจ้าของภาพชิ้นนี้ พนักงานตอบว่ารูปนี้เป็นสัญลักษณ์ของเมืองหนึ่งในบรรดา 10 เมืองและคนวาดก็อาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้ที่มีชื่อว่า โรมรัน เมื่อชายหนุ่มนักผจญภัยได้ยินดังนั้นก็เร่งรีบออกจากห้องศิลปะเดินทางสู่เมือง โรมรัน ในทันที To be continued... นิทานABC ตอนที่2(จบซะที) กำแพงหินสูงขนาดใหญ่ทอดยาวไปตามชายฝั่งทะเลพร้อมธงสัญลักษณ์รูปเรขาคณิตที่ปักอยู่ตลอดแนวกำแพง สะบัดไปมาตามแรงลม ในที่สุดชายหนุ่มนักผจญภัยก็เดินทางมาถึงเมืองโรมรัน เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในเมืองหัวใจเต้นแรงเพราะความตื่นเต้นที่การเดินทางตามหาผู้เขียนภาพนั้นใกล้เข้าไปทุกทีแล้ว เขาเหลือบไปเห็นชายสองคนดูท่าทางเป็นมิตรกำลังนั่งจิบไวน์แดง เหล่สาว เม้าท์มอยด์กันอย่างออกรสชาติ เขาจึงเดินเข้าไปเพื่อถามข้อมูลเรื่องรูปภาพเรขาคณิต แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยปากถามชายทั้งสองก็แนะนำตัวว่าชื่อ ฟลุ๊คและพีช ทั้งสองได้ชวนให้หนุ่มนักผจญภัยมาดื่มไวน์ เหล่สาวไปด้วยกัน ทั้งสามคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนรู้จักกันมานาน ฟลุ๊คเป็นคนร่าเริง รักสนุกแต่มีความเป็นสุภาพบุรุษมาก ส่วนพีช หนุ่มหน้าตี๋เสียงเล็กมีความคิดที่เป็นแบบแผนแต่ถ้าเมาเมื่อไหร่ สาระจะลอยหายไปจากพีชทันที ระหว่างที่พีช ฟลุ๊คและชายหนุ่มนักผจญภัยกำลังสนทนากันอยู่ มายด์ นักกีฬาจักรยานความภูมิใจของชาวเมืองโรมรัน กำลังฝึกซ้อมอย่างขะมักเขม้นเพื่อเตรียมตัวเข้าแข่งรายการหฤโหดที่ใช้เวลากว่า 3 สัปดาห์ ระยะทางกว่า 3,400 กิโลเมตร มายด์จอดจักรยานแล้วเข้ามาทักทายทั้งสามคน เธอได้ถามเหตุผลของการเดินทางมาที่เมืองนี้กับชายหนุ่มนักผจญภัย จึงกลายเป็นคำถามเกี่ยวกับผู้วาดภาพสัญลักษณ์เมืองหรือรูปทรงเราขาคณิต แต่ทั้งสามคนไม่ทราบเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย ฟลุ๊คจึงเสนอความคิดให้ไปถามพ่อของเขา กลิ่นขนมปังหอมกรุ่นลอยมาติดจมูกชายหนุ่มนักผจญภัยขณะที่เขาและเพื่อนทั้งสามคนกำลังเดินทางไปพบคุณพ่อของฟลุ๊คจนทำให้เขาต้องเดินตามกลิ่นนี้่ไปด้วยความหิว กลิ่นหอมนั้นมาจากบ้านสองชั้นสีฟ้าและมีควันลอยออกมาจากปล่องไฟขนาดเล็ก เขาเปิดประตูเข้าไปแล้วก็พบกับแพรที่กำลังอบขนมปังและไจเอิง(ไจแอนท์+เอิง) ที่กำลังรอขนมปังอย่างใจจดใจจ่อ แพรเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มง่าย และ ชอบทำขนม ส่วนไจเอิงเป็นนักชิมอาหารระดับหาตัวจับยากและหลงใหลในอาหารญี่ปุ่นเป็นที่สุด ไจเอิงมักจะแนะนำร้านอาหารดีๆให้กับชาวโรมมี่เสมอ เมื่อชายหนุ่มนักผจญภัยและเพื่อนทั้งสามได้แย่งกินขนมปังจากไจเอิงจนหนำใจแล้วจึงเล่าเรื่องภาพสัญลักษณ์เมืองให้กับทั้งแพรและไจเอิงฟังทำให้ทั้งสองคนสนใจและขอเดินทางไปด้วย ขณะที่ทั้งหกคนเดินผ่านท่าเรือก็มีเสียงตะโกน จะไปไหนกัน!!! เสียงของเสี่ยต่าย พ่อค้าจีนขี่เรือไวกิ้งขายทองให้กับประเทศต่างๆจนมีฉายาว่า กระต่ายทองคำ เสี่ยต่ายเป็นผู้ใหญ่ใจดี มาดสุขุม เป็นที่รักของชาวโรมมี่และชาวเมืองอื่น เสี่ยต่ายตัดสินใจกระโดดลงจากเรือเดินตามทุกคนไปแทบจะทันทีโดยไม่รู้ด้วยว่าจะไปที่ไหนกัน บนทางเดินหินที่ทั้งเจ็ดคนกำลังเดินอยู่ แม่ชี ต้ากำลังกวาดใบไม้แห้งอยู่บริเวณด้านหน้าโบสถ์ประจำเมืองและมักจะไปปฏิบัติธรรมที่ประเทศเกาหลีอยู่บ่อยครั้ง เป็นโชคดีของพวกเราจริงๆที่ได้พบแม่ชีวันนี้ เสี่ยต่ายหรือกระต่ายทองคำอุทานออกมา ทั้งเจ็ดคนจึงเข้าไปทักทายกับแม่ชีต้าและได้ชักชวนไปพบคุณพ่อฟลุ๊คด้วยกัน หนุ่มใหญ่ ผิวขาว หน้าลูกครึ่ง กำลังสูบซิการ์อ่านหนังสือบนเก้าอี้ไม้โยกเยก และภรรยาของเขา ผู้ชนะเลิศการประกวดสาวงามประจำเมืองโรมรัน 6 ปีซ้อน ผู้พันโจและลูกหมี ฟลุ๊คที่เป็นลูกชายได้แนะนำชายหนุ่มนักผจญภัยให้แก่ทั้งสองสามีภรรยา ผู้พันโจมีลักษณะที่ดูเคร่งขรึม จริงจัง และ น่าเกรงขาม แต่แท้จริงแล้วเป็นคนที่อ่อนโยนและคอยช่วยเหลือให้คำปรึกษาชาวโรมมี่อยู่เสมอซึ่งทำให้ทุกคนรักและเคารพผู้พันโจอย่างยิ่ง ส่วนลูกหมีภรรยาสาวแซ่บที่ภายนอกดูมาดคุณนายนิสัยคุณหนูแต่ภายในเป็นผู้หญิงที่สบายและเป็นกันเองมาก ลูกหมีกำลังขูดมะพร้าวเตรียมอาหารอยู่ขณะที่ชายหนุ่มนักผจญภัยกำลังสอบถามเรื่องธงสัญลักษณ์เมืองกับผู้พันโจซึ่งได้คำตอบมาว่า น่าจะมีเพียงแม่เมืองเท่านั้นที่ทราบว่าใครเป็นจิตรกรผู้เขียนภาพนี้ ณ จตุรัสกลางกรุงโรมรัน แม่เมืองรักและท่านทูตจัมโบ้กำลังปรึกษาการจัดงานสังสรรค์ครั้งยิ่งใหญ่ที่จะจัดขึ้นในวันศุกร์ ให้แก่ชาวโรมมี่และชาวเมืองอื่นอีก 9 เมือง จัมโบ้เป็นทูตเมืองที่้แสนใจดีคอยดูแลจัดการภายในเมืองและสานสัมพันธ์ระหว่างเมืองอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ส่วนแม่เมืองรัก บุคคลที่สำคัญที่สุดของเมืองโรมรัน สาวสวย มีความมั่นใจ เป็นผู้ให้และช่วยเหลือชาวโรมมี่ตลอด และชอบดื่มน้ำมะพร้าวมาก (อยากรู้จังวันนึงกินกี่ลูก) เมื่อชาวโรมมี่ทั้ง 9 คนมาถึงและได้สอบถามแม่เมือง คนนั้นไง เล็กบวกศิลปินที่ติสแตกที่สุดและชอบแกล้งชาวโรมมี่ที่สุด แม่เมืองรักชี้ไปที่จิตรกรคนหนึ่งที่กำลังนั่งวาดภาพอยู่ จากนั้นชายหนุ่มนักผจญภัยจึงวิ่งเข้าไปหาเขาเพื่อถามความหมายของภาพสัญลักษณ์เมือง เล็กบวกจึงตอบสั้นๆว่า วาดภาพนี้เสร็จก่อนแล้วจะบอก 4 เดือนผ่านไป เล็กบวกก็ยังวาดไม่เสร็จซะที แต่มันไม่สำคัญอีกแล้วเพราะมิตรภาพ ความสนุก เสียงหัวเราะ ความสนิทสนม เป็นกันเอง กับชาวโรมมี่ที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นตลอด 4 เดือน จนทำให้ชายหนุ่มนักผจญภัยตัดสินใจหยุดการเดินทางของเขาและอาศัยอยู่ในเมืองโรมรันตลอดกาล จบแล้วจ้า นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ดีใจที่เป็นโรมมี่และโชคดีฉิบหายที่ได้อยู่ ABC




View more...


สถาบันพัฒนาความคิดสร้างสรรค์เชิงธุรกิจ

มหาวิทยาลัยศรีปทุม
เลขที่ 2410/2 ถนนพหลโยธิน แขวงเสนานิคม
เขตจตุจักร กรุงเทพฯ 10900


EMAIL: abcbyspu@spu.ac.th

TEL: คุณอมรรัตน์ อยู่สถิตย์ (ข่อย) 061 596 9310
คุณสุวารี ศารทประภา (เป็ด) 081 507 7191

FAX: 0 2561 1721

แผนที่

ดู Sripatum University (Bangkhen) ในแผนที่ขนาดใหญ่กว่า